Hiç fark ettin mi? Bazen bizi en çok yoran şey, yapılacak işlerin çokluğu değil; her şeyi kusursuz yapmaya çalışmak oluyor. İşimizi en iyi şekilde yapmalıyız, ilişkilerimiz kusursuz olmalı, hedeflerimize eksiksiz ulaşmalıyız, kendimizi sürekli geliştirmeliyiz, hiçbir şeyi aksatmamalıyız… Derken gün bitiyor ve elimizde kalan şey çoğu zaman huzur değil, yetişememişlik hissi oluyor.

Oysa belki de sorun yapabildiklerimizde değil, kendimizden beklediklerimizde. Çünkü bize sürekli en iyisi, en fazlası, en kusursuzu öğretiliyor. Fakat insan kusursuz yaratılmadı. Yorulur, unutur, eksik bırakır, bazen yetişemez. İnancımızın güzelliği de burada ortaya çıkıyor. Bize ulaşılması imkânsız bir mükemmellik değil, dengeyi öğretiyor. Nitekim Peygamber Efendimiz (sav), işlerin en hayırlısının orta olanı olduğunu haber veriyor.

Buradaki “orta”, sıradan olmak ya da boş vermek değildir. Kendini tüketen aşırılıkla, sorumluluklardan tamamen kaçmak arasındaki dengeyi bulabilmektir. Her gün her şeye yetişemeyebilirsin. Bazı planların yarım kalabilir. Yapmak istediklerinin hepsini aynı güne sığdıramayabilirsin. Ama elinden geleni samimiyetle yaptıysan, bir kalbi kırmamaya çalıştıysan, bir iyilik yapabildiysen ve Rabbini unutmadan yaşamaya gayret ettiysen; belki de o gün sandığından çok daha güzel geçmiştir.

Belki de ihtiyacımız olan şey, her şeyi mükemmel yapmak değil; her şeyi yerli yerine koyabilmektir. Çünkü huzur, kusursuzlukta değil; dengeyi bulmaktadır. Rabbimiz bizden hiç yorulmayan, hiç hata yapmayan insanlar olmamızı beklemiyor. O, gücümüz yettiğince samimiyetle yürümemizi istiyor. Ve bazen insanı en çok rahatlatan şey, mükemmel olmaya çalışmayı bırakıp orta yolda yürümeyi öğrenmesidir. 🤍🌻