Belki sen de düşünmüşsündür. “Ben kimseye zarar vermiyorum ki, ah ne insanlar var, ne kötüler. Ben en azından kimsenin hakkını yemiyorum. Elimden geldiğince iyi olmaya çalışıyorum. Bu yetmez mi?”

Aslında bu soru çok kişinin aklından geçiyor. Çünkü çoğumuz dini, sadece “iyi insan olmak” üzerinden değerlendiriyoruz. İyi olmak gerçekten çok kıymetli. Merhametli olmak, yardımsever olmak, kimsenin hakkını yememek,bunlar küçümsenecek şeyler değil. Ama gözden kaçırdığımız bir nokta var: Biz hayatı sadece insanlarla olan ilişkilerimiz üzerinden değerlendiriyoruz. Oysa hayatımızdaki en önemli ilişkiyi bazen unutabiliyoruz.

Bir insan herkese karşı iyi olabilir. Peki ya kendisini yoktan var eden Rabbine karşı? Belki mesele sadece kötü biri olmamak değildir. Belki mesele, bizi seveni tanımak, bize verilen nimetlerin sahibini fark etmek, ve hayatı sadece kendimiz için yaşamamaktır…

Düşünsene… Her gün gözlerini açıyorsun, nefes alıyorsun, sevdiklerine sarılabiliyorsun, bir sofraya oturabiliyorsun, bir çiçeği görebiliyor, bir kuşun sesini duyabiliyorsun. Sayamayacağımız kadar nimetle çevriliyiz aslında. Ama bazen nimetin kendisine o kadar dalıyoruz ki, onu vereni unutabiliyoruz. Belki mesele, bütün bu güzelliklerin kimin ikramı olduğunu fark etmektir? Çünkü insan sadece iyi davranmak için yaratılmış olsaydı, kalbinde bu kadar büyük bir arayış olmazdı. Sadece vicdanımız değil, ruhumuz da beslenmek istiyor. Sevilmek kadar sevmek, bilinmek kadar tanımak…
Ve belki en çok da ait olduğu yere yönelmek istiyor. Çünkü insan bazen sadece ne yapması gerektiğini değil, neden yapması gerektiğini de merak eder…