Kendimize sorabileceğimiz en önemli soru: “Ben neden buradayım?”
Çünkü bu sorunun cevabı, nasıl yaşayacağını, neye değer vereceğini, neyin peşinden koşacağını, hatta neye üzüleceğini bile değiştirir…

İnsan, her şeyi öğreniyor ama dünyaya neden geldiğini öğrenmeden, dünyadan göçüp gidebiliyor…
Garip değil mi? Bir yere gitmek için yola çıkmadan önce varacağımız yeri öğreniyoruz. Bir ürün aldığımızda kullanım amacını merak ediyoruz. Çünkü bir şeyin ne işe yaradığını bilirsek, onu daha doğru kullanabiliyoruz. Ama sıra kendimize gelince, bu soruyu çoğu zaman hiç sormuyoruz. Belki de bu yüzden hayat bazen yorucu geliyor. Sürekli bir şeylerin peşinden koşuyoruz. Bir hedefe ulaşıyoruz, sonra yenisi geliyor. Bir isteğimiz gerçekleşiyor, sonra başka bir istek daha. Sanki hiçbir şey bizi tam olarak tatmin etmiyor. Çünkü “nasıl yaşayacağımızı” öğreniyoruz ama “ne için yaşayacağımızı” bilmiyoruz. Belki de içimizdeki o bitmeyen arayışın sebebi bu.

Çünkü biz sadece okuyup çalışmak, para kazanmak, evlenmek ve yaşlanmak için yaratılmış gibi hissetmiyoruz.
Kalbimiz daha fazlasını arıyor. Daha kalıcı bir anlamı… Daha kalıcı bir sevgiyi… Daha kalıcı bir yurdu…
Kur’an’ın anlattığı insan da tam olarak böyle biri. Tesadüfen var olmuş bir canlı değil, bir amaçla gönderilmiş bir misafir. Bu dünyaya sadece yaşamak için değil; Rabbini tanımak, O’na yaklaşmak ve kendini geliştirmek için gelmiş bir yolcu. Belki de dünya bu yüzden bazen içimize dar geliyor. Çünkü burası son durak değil. Burası yolculuğun kendisi. Öğrendiğimiz, büyüdüğümüz, olgunlaştığımız ve hazırlık yaptığımız yer.

Ve belki de “Ben neden buradayım?” sorusunun cevabı sandığımızdan daha sade:
Rabbimi tanımak, O’na yaklaşmak ve asıl yurduma hazırlanmak için.